Voorstellen en mogelijke veranderingen

22 mei 2018
Sylven 2011Sylven 2011

Kennis making

Vorige nieuwsbrief konden jullie al lezen, dat Green Distance nl is overgenomen, ivm de verhuizing van Esther naar Engeland.

Als trotse nieuwe eigenaar hoort daar natuurlijk een introductie bij!


Ik ben Alexandra Helders, woonachtig te Lageweg, midden in de Krimpenerwaard, nabij Gouda en Rotterdam.
Al van klein meisje af aan ben ik besmet met het paarden virus.


Na wat zoeken had ik het geluk op een manege terecht te komen, waar je ook met je paard naar buiten mocht. En uiteindelijk ook met een manegepaard zelfstandig op pad mocht. Dat vond ik eigenlijk veel leuker als achter elkaar aan hobbelen.


Na de manege tijd volgden een leuk verzorg paard, waarbij ik al snel ontdekte dat het maken van lange afstanden echt mijn ding waren. Vele uren en dagen zwierf ik door de polder.


Van het gespaarde geld van mijn eerste echte volledige baan, kocht ik op 19 jarige leeftijd mijn eerste eigen paard. nou ja.. jaarling Haflinger merrie genaamd Strudel. Die uiteindelijk niet veel groter werd als 1.40. Ze is inmiddels 23 jaar.


Ze heeft een flinke scheut arabische invloed. Met haar heb ik het virus helemaal te pakken gekregen. Naast dat ze het dressuurmatig en qua springen echt prima doet, bleef mijn passie in lange Trektochten van een weekeind of een week, dag tochten en trainen voor Endurance. Want tempo maken en aanhouden kan ze prima…


Echter bleek ze bij het zien van vreemde paarden dermate hyper te worden. Dat ik na enkele evenementen met meerdere paarden bij elkaar, heb moeten concluderen dat zij niet geschikt is voor endurance wedstrijden. Hartslag bij iedere vetgate veel te hoog, ondanks dat dit dan in het terrein wel weer normaal zakte, kwamen we de keuringen niet door.


Inmiddels was ik ook mijn man Cees tegen het lijf gelopen via de Nederlandse Vereniging Van Vrijetijdsruiters, ook besmet met het Endurance en trektocht virus. Met toen een in mijn ogen heel grote zweeds warmbloed, genaamd Randy.


Samen reden we door vele mooie gebieden van Nederland, maar gingen we ook meerdere keren per naar naar het steile deel van de Belgische Ardennen. Wat hebben we daar van genoten. En de paarden ook!
Zijn paard ging echter met pensioen. (hij is 30 geworden)


De wens voor Endurance bleef. Vrienden van ons fokten arabische volbloeden. Voor ons huwelijk kregen we een dekking cadeau van Croupier.


Zo kwam Sylven ter wereld. Haflo arabier. Met alle wensen die we maar konden hebben, souplesse, uithoudingsvermogen,etc.  muv haar stokmaat… Voor Cees bleef ze te klein, dus ben ik haar gaan rijden voor de endurance en wederom lange ritten.

 


Wat had ze in beide een plezier. Het was haar echt op d’r lijf geschreven. En trektochten kan je ook op flink tempo maken, zo kom je nog eens ergens 😊


Helaas zit 3 kinderen later, mijn lijf de laatste jaren ernstig tegen, waardoor ik geen lange en lichamelijk intensieve ritten meer kan maken.


Sylven stond zich te vervelen in de wei, werd modder vet en stierlijk vervelend, want zij wil heel veel bewegen. Geen verzorgster hier in de regio waarbij het klikte en ik het vertrouwde ( we rijden hier tussen heel druk en snel verkeer, met weinig ruimte op de weg) Dus viel echt na een flinke tijd peinzen, met pijn in mijn hart, de beslissing om haar te verkopen….

Alsof het zo moest zijn. Bleek de vroegere eigenaar van haar vader, eigenlijk wel weer graag een eigen paard te willen hebben… 1+1 is 2. Ze is nu weer heerlijk aan de slag, en ik weet zeker dat ze goed terecht is.


Ons endurance passie zit er nog altijd in. Maar gelukkig hebben we 3 kinderen waarvan zeker de middelste ook ernstig met het paarden virus is besmet. Binnen kort mag ze haar eerste kinderendurance rijden met New Forrest pony Chocolate.


Naast Strudel en Chocolate, maken ook “welshlander” Dancer en Quarter Jay deel uit van ons gezin.

Bedrijfsmatig is het bloed via omzwervingen toch op het paarden gebied terecht gekomen.


In 2010 heb ik mij gespecialiseerd in de advisering van gezonde paardenvoeding, gericht op het paard als individu. Daar ik veel paarden tegen kwam met problemen, zoals i.r. eczeem, hoefbevangenheid, cushing en ook veel vragen kreeg rond voeding bij wedstrijden waar de opname van voldoende vezel en energie, zo belangrijk is.


Hier uit is in 2012 EquiCulinair ontstaan.


Dit is naast voeding uitgebreid met slowfeeders, supplementen en verzorgingsproducten.  Harnachement en dergelijke bleef ook altijd kriebelen (we reden beiden al jaren niet meer met een ‘standaard manege uitrusting’).


Daar waren echter al genoeg goede bedrijven zoals Green Distance voor. Je moet elkaar niet in de weg zitten is altijd mijn streven.
Maar ja als je dan de kans krijgt om zo’n mooi bedrijf over te nemen…..

Ik ben zo blij als een kind in een snoepjes fabriek 😊 En ik voel me heel vereerd dat ik dit samen met mijn man mag gaan doen!

De aankomende tijd zal er wellicht e.e.a. veranderen bij beide webwinkels. Daar het voor mij handig is om qua webwinkel alles in 1 systeem te beheren, zal wellicht soms de webwinkel even offline zijn om aanpassingen te kunnen maken zonder dat de boel vast loopt.

Mocht je in die tussentijd iets willen bestellen, mail mij gerust, ook voor vragen uiteraard.

Waarschijnlijk zien we elkaar binnenkort wel eens op een wedstrijd of evenement. Ik zou het heel leuk vinden eens persoonlijk kennis te maken!

Groeten Alexandra Helders

 

Terug naar overzicht